Συνέχεια σήμερα Πέμπτη στη Δίκη για τα Τέμπη στο Γαιόπολις, στη Λάρισα με την 50η συνεδρίαση και τις καταθέσεις επιβατών της αμαξοστοιχίας στην σιδηροδρομική τραγωδία.
Εννέα είναι μάρτυρες που έχει προγραμματιστεί να καταθέσουν τη σημερινή μέρα και είναι οι: Καψάλη Σταυρούλα, Μπουσνάκης Κυριάκος, Αντώνιος Σαράπης, Αδαμάντιος Διαμαντής Προεστού, Ευδοκία Τσαπάρη, Καλλιόπη Παναγιωτίδου, Μηνάς Βασίλειος, Μηνά Αικατερίνη, Αντωνοπούλου Αικατερίνη.
Με την έναρξη της συνεδρίασης αναγνώστηκε επιστολή της Ανδρομάχης Αδαμίδη, αδελφής της Αναστασίας Αδαμίδη προς το δικαστήριο, καθώς η ίδια λόγω συναισθηματικής φόρτισης δεν μπόρεσε να παραστεί.
Με την επιστολή της δήλωσε ότι αν και αγαπά την Ελλάδα, της στέρησε την αδερφή της και δεν μπορεί να σταθεί στο δικαστήριο για να καταθέσει.
Περιέγραψε τι συνέβη πριν και μετά την σύγκρουση: «Πάντα θα είσαι το κορίτσι μου, το χαμόγελό μου. Αντίο καρδιά μου σε φιλώ.
Αγαπάμε την Ελλάδα αλλά έριξε στον Άδη την αδελφή μου. Να μην ξεχαστούν τα παιδιά που χάθηκαν. Δεν θέλουμε να ξεχαστούν τα Τέμπη. Το δικαστήριο σας να ψάξει για την αλήθεια. Η ζωή της χάθηκε με τον πιο φριχτό τρόπο. Κυρίες και κύριοι δικαστές ζητώ να αναζητηθεί όλη η αλήθεια να αποδοθούν οι ευθύνες χωρίς εξαιρέσεις, χωρίς φόβο. Η αλήθεια για την Αναστασία δεν μπορεί να είναι μισή. Το ταξίδι της έγινε το τέλος της ζωής της. Ζητώ από την ελληνική πολιτεία να αναλάβει τις ευθύνες που της αναλογούν. Ο πόνος μας είναι κοινός. Υπάρχουν 57 ζωές που χάθηκαν. Να μη σταματάμε να ζήσουμε αλήθεια και δικαιοσύνη. Ελλάδα δεν σου ζητώ να μου επιστρέψεις την αδελφή μου αλλά ζητώ να υπάρξει δικαίωση».
«Δέσαμε τις κουρτίνες για να βγούμε»
Η Αντωνοπούλου Αικατερίνη επιβάτιδα του τρένου τόνισε στην κατάθεσή της: «Πίστευα πως ταξιδεύω σε ένα από τα ασφαλέστερα μέσα Ταξίδεψα και εγώ με το τρένο στο βαγόνι 2. Μερικά λεπτά αργότερα άρχισε το βαγόνι να ταρακουνιέται. Έγειρε και εκσφενδονίστηκε και κατέληξε με την οροφή. Απόλυτο χάος. Το βαγόνι ήταν πολύ μακριά από το έδαφος. Με τις κουρτίνες προσπαθήσαμε αφού τις δέσαμε να βγούμε. Είπα στους συνεπιβάτες μου να πηδήξουν γιατί ο καπνός είχε αρχίσει να γεμίζει το κουπέ μας. Μετακινήθηκα προς το παράθυρο και άκουσα φωνές, αλλά δεν μπορούσα να βοηθήσω. Η φωτιά ήταν πολύ δυνατή, με αποτέλεσμα να μη μπορώ να βοηθήσω να απεγκλωβιστούν. Βγήκα τελευταία από το βαγόνι και πήδηξα στο έδαφος. Έξω από το βαγόνι το χάος ήταν ακόμα μεγαλύτερο».
Εκτός του τρένου ήταν χαοτική η κατάσταση. Προσπάθησα να βοηθήσω με δύο άλλους ανθρώπους στελέχη του πολεμικού ναυτικού. 40 λεπτά μετά την σύγκρουση δεν μας είχε προσφερθεί καμία βοήθεια. Προσπαθούσα να κρατήσω τις αισθήσεις των τραυματιών και προσπαθούσα να τους παράσχω οποιαδήποτε βοήθεια.
Όταν έφτασαν τα ασθενοφόρα και πήραν τους τραυματίες με άφησαν μόνη μου, καθώς νόμιζαν ότι δεν ήμουν τραυματισμένη. Ένας αστυνομικός αντιλήφθηκε ότι τραυματίστηκα. Στο νοσοκομείο άργησαν να μου δώσουν βοήθεια, νόμιζαν ότι δεν ήμουν τραυματίας του τρένου.
Είμαστε θύματα μιας ψευδούς ασφαλείας που εν τέλει μας δολοφονεί.
Η ζωή μου από εκείνο το βράδυ και μετά χωρίζεται στο πριν και στο μετά. Η Κατερίνα η οποία γνώριζα είναι νεκρή και δεν υπάρχει πλέον, και πρέπει να ζω καθημερινά με τη σοβαρότητα της διαταραχής, δυσκολεύομαι να κάνω ακόμα και τα πιο απλά καθημερινά πράγματα”.
“Ο κύριος που κοίταξε και έφυγε βραβεύτηκε στο Βατικανό με το βραβείο ανδρείας”, είπε ο πατέρας θυμάτων Νίκος Πλακιάς, αναφερόμενος σε όσα κατέθεσε η μάρτυρας δείχνοντας σχετική φωτογραφία, ότι ένα άτομο έφυγε από το σημείο, βλέποντας τι συμβαίνει.
Στη συνέχεια κατέθεσε η Καψάλη Σταυρούλα επιβάτης Β6: “Ταξίδευα μόνη μου από Καρδίτσα και μπήκα στο βαγόνι . Νομίζω πως έγινε μια στάση αλλά δε ξέρω αν ήταν πριν ή μετά την Λάρισα. Δεν άκουσα καμία αναγγελία. Πέρασε ένα λεπτό πριν την σύγκρουση η κύρια της καθαριότητας. Έκανε το βαγόνι κάποιες φορές πίσω μπρος και σαν να ανασηκώθηκε . Ήμασταν όλοι όρθιοι, σε αναστάτωση. Στην κυρία που τραυματίστηκε από την καθαριότητα, της δίναμε μαντιλακια γιατί αιμορραγούσε . Κλωτσούσαν με τα πόδια τα τζάμια για να ανοίξουν τα παράθυρα. Ερχόταν καπνός από μεσα. Άνοιξε η πόρτα μετά από 5 λεπτά. Βγήκα 10 λεπτά μετά έβλεπα φωτιά από μακριά. Τηλεφώνησα στους δικούς μου. Πήγαμε προς τα πίσω και είμασταν πάνω στις γραμμές πίσω από το 7 βαγόνι. Φτάσαμε στο τέλος της αερογέφυρας. Ρίξαμε με τα πόδια τον φράχτη και μας τραβούσαν οι αστυνομικοί προς τον δρόμο.
Όταν ήμουνα στην αερογέφυρα άκουσα βοήθεια. Κάποιοι πήγαν, εγώ δεν πήγα. Ανέβηκα στο λεωφορείο. Φτάσαμε στην Θεσσαλονίκη στις 3.30 το βράδυ. Ρωτήσαμε μέσα στο λεωφορείο για κάποια ονόματα αλλά δεν απάντησε ποτέ κανεί”.
Με τη σειρά του ο Μπουσνάκης Κυριάκος επιβάτης βαγόνι στο 5 εμφανώς ταραγμένος ξεκίνησε την κατάθεσήτου: “Είχα κατέβει Αθήνα για το τριήμερο. Έφυγα με των 7.20. Ταξίδευα συχνά με το τρένο. Δεν πήγα στο κυλικείο. Θυμαμαι να κάνουμε βόλτες για να περάσει η ώρα. Βρήκα μια θέση προς το 6 βαγόνι δύο θέσεις πριν το βαγόνι 6 και καθομαι. Πολλές συμπτώσεις.
Αμυδρά θυμάμαι μετά την Λάρισα κάποιες αυξομειώσεις ταχύτητας. Ένα μεγάλο μπαμ και κρότο. Χτύπησα στο κεφάλι και στο γόνατο. Έσπασαν τζάμια από μπροστά. Με το τράνταγμα έβαλα το χέρια μου να κρατηθώ. Εκτροχιαζομασταν. Ήταν εφιαλτικές οι στιγμές. Κοιτούσα αν μπορούσα να κουνήσω τα πόδια μου. Τα γυαλιά μου είχαν στραβώσει. Με το χτυπημα έκλεισε το φως. Ο καπνός μύριζε κάτι που δεν μπορούσα να εξηγήσω. Άκουγα φωνές “θα πεθάνω, θα πεθάνω”. “Ψυχραιμία “, φώναξα. Είχα χάσει το κινητό μου. Είχε πάρει κλήση το βαγόνι 30-40 μοίρες. Πιανομασταν από κάποιες θέσεις. Η Αλεξάνδρα έσπασε ένα τζαμί, ήταν ματωμένα τα χέρια τη . Με τον φακό από το κινητό φτάσαμε στην πόρτα που είχε ανοίξει. Θυμάμαι μια ηλικιωμένη γυναίκα να γλιστράει. Είχαν σπάσει τζάμια. Βγήκαμε από το 5ο βαγόνι που είχε μια κλήση.
Κατεβαίνουμε, εκεί αφήσαμε τα πράγματα και μπήκαμε ξανά να δούμε αν βγήκαν όλοι από το 5ο βαγόνι. Αφήσαμε τα πράγματα. Ακούγαμε φωνές, η φωτιά και ο καπνός ήταν έντονος. Είπαμε πάμε για να βοηθήσουμ . Περνούσε η ώρα και συνέχισε ο καπνός να είναι έντονος .
Θυμάμαι να την σηκώνουν να την βάλουν στο φορείο αλλά η κραυγή της, εύχομαι να είναι καλά η κοπέλα. Έστειλα ένα μήνυμα στην αδελφή μου,ότι εκτροχιαστήκαμε αλλά είμαι καλά. Μας έλεγαν για ακροτηριασμούς. Θυμάμαι ότι ήταν έντονη μυρωδιά. Δυσκολεύουν να αναπνεύσω.
Πώς επέζησα εγώ με όλα αυτά που έγιναν, σκεφτόμουν όταν γύρισα σπίτι. Όσο ανέβαιναν οι νεκροί υπήρχαν τύψεις…”.
Στη συνεδρίαση σήμερα μόνο ένας κατηγορούμενος έδωσε το παρόν, ο κ. Σπυρίδων Πατέρας.
Δείτε φωτογραφίες από τη σημερινή προσέλευση:











onlarissa.gr









































