Ο ένοχος ήταν μπροστά τους αλλά χρειάστηκαν 17 χρόνια, μια πολυδάπανη ιδιωτική έρευνα και η επιμονή της λατρείας τριών γιων για την μητέρα τους, για να αποκαλυφθεί η αλήθεια για τον θάνατο της Jean Hanlon, τον Μάρτιο του 2009 στο Ηράκλειο που ήταν τελικά μια περίπτωση γυναικοκτονίας.
Σήμερα Παρασκευη, το Μεικτό Ορκωτό Δικαστήριο Λασιθίου έκρινε ένοχο τον 55χρονο κατηγορούμενο ο οποίος παραπέμφθηκε 16 χρόνια μετά το συμβάν για ανθρωποκτονία με πρόθεση, του αναγνώρισε μειωμένο καταλογισμό και του επέβαλε ποινή κάθειρξης 10 ετών με αναστέλλουσα ισχύ στην έφεση.
Νωρίτερα, στην πρότασή της η Εισαγγελέας της Έδρας ήταν καταδικαστική, σημειώνοντας πως δεν υπάρχει καμία αμφιβολία ότι ήταν εκείνος που ήταν μαζί της το μοιραίο βράδυ και εκτιμώντας πως ήταν ο μόνος που είχε το κίνητρο να κάνει κάτι τέτοιο, λόγω της εμμονής που του είχε δημιουργήσει η απόρριψή της. Ιδιαίτερα αποκαλυπτική όπως είπε ήταν η απολογία του, η οποία ήταν γεμάτη αντιφάσεις, άρνηση των πραγματικών γεγονότων και ασάφειες που ανέδειξαν την εμμονή του με το θύμα, καθώς δεν μπορούσε να δεχτεί τον χωρισμό τους.
Στην αγόρευσή του, ο συνήγορος υποστήριξης της κατηγορίας, Απόστολος Ξυριτάκης, είχε ζητήσει επίσης την καταδίκη του 55χρονου, τονίζοντας ότι, παρά το γεγονός πως δεν μπορεί να προσδιοριστεί με ακρίβεια ο τρόπος τέλεσης του εγκλήματος λόγω της κατάστασης στην οποία βρέθηκε η σορός, τα στοιχεία της δικογραφίας, οι καταθέσεις και η ιατροδικαστική πραγματογνωμοσύνη συνθέτουν μια σαφή εικόνα για την υπόθεση.
Από την πλευρά της υπεράσπισης, ο συνήγορος του κατηγορουμένου Γιώργος Αθάνατος είχε ζητήσει την απαλλαγή του εντολέα του, υποστηρίζοντας ότι δεν υπάρχουν επαρκή αποδεικτικά στοιχεία που να θεμελιώνουν την ενοχή του πέραν πάσης αμφιβολίας. Είχε κάνει λόγο για σοβαρές ελλείψεις στην έρευνα των αρχών, ενώ είχε υποστηρίξει ότι η εισαγγελική πρόταση βασίστηκε σε υποθέσεις και όχι σε αδιάσειστες αποδείξεις.
Μια κλασική περίπτωση γυναικοκτονίας!
Οδηγός στην ανατροπή, ιδιώτης ερευνητής Χάρης Βεραμών, ο οποίος έκανε λόγο για έναν ύποπτο που δεν μπορούσε να δεχτεί τον χωρισμό του από το θύμα, είχε αποκτήσει εμμονή μαζί της,« ήταν πάρα πολύ επίμονος, προσπαθούσε να επανασυνδεθεί μαζί της, δεν μπορούσε να αποδεχτεί το “όχι” της θανούσας και αυτό είναι πολύ σημαντικό να το καταλάβει το δικαστήριο».
Στην έρευνά του, που χρηματοδότησαν τα παιδιά του θύματος, έκανε ό,τι έπρεπε να έχει γίνει σε μια κανονική προανάκριση: Μάζεψε στοιχεία, οργάνωσε μια χρονική αλληλουχία, πήρε δεκάδες συνεντεύξεις με όλους τους εμπλεκόμενους, σκιαγράφησε το προφίλ του θύματος, τις σχέσεις της και έφτασε στον ένοχο, τον οποίο “ανέκρινε” τελευταίο, βγάζοντας όλα τα συμπερασματα για το κίνητρό του, την εμμονή, την ψυχοπαθολογία του που οδήγησαν το Δικαστήριο στην καταδίκη του, χωρίς κανένα στοιχείο (DNA, κάμερες, υλικό από τηλεφωνικές κλήσεις ή μηνύματα).
Πηγή: zarpanews.gr
