Τέμπη: «Μας χτυπούσε η φωτιά, άνθρωποι ούρλιαζαν για βοήθεια» – Καθηλώνουν οι μαρτυρίες των επιζώντων στη δίκη της Λάρισας

Με τις συγκλονιστικές καταθέσεις δύο επιζώντων του σιδηροδρομικού δυστυχήματος των Τεμπών, οι οποίοι περιέγραψαν λεπτό προς λεπτό τις εφιαλτικές στιγμές της σύγκρουσης, τον αγώνα τους να βγουν ζωντανοί από τα συντρίμμια και τις τραυματικές εμπειρίες που εξακολουθούν να τους συνοδεύουν, ολοκληρώθηκε η συνεδρίαση της Τετάρτης 18 Νοεμβρίου 2026, στον ειδικά διαμορφωμένο χώρο του Γαιόπολις στη Λάρισα.

Ο Ιωάννης Νικολαΐδης και ο Γεώργιος Λαζαρίδης, που ταξίδευαν μαζί στο τρίτο βαγόνι της επιβατικής αμαξοστοιχίας, μετέφεραν στο δικαστήριο τις εικόνες που αντίκρισαν τη νύχτα της 28ης Φεβρουαρίου 2023. Μίλησαν για το απόλυτο σκοτάδι, τον πυκνό καπνό, τις φωτιές, τους εγκλωβισμένους επιβάτες και τις απεγνωσμένες προσπάθειες διαφυγής, ενώ ιδιαίτερη αναφορά έκαναν στις οσμές και στα υγρά με τα οποία ήρθαν σε επαφή μετά τη σύγκρουση.

«Πίστευα πως δεν θα ζήσει κανένας» – Η κατάθεση του Ιωάννη Νικολαΐδη

Ο Ιωάννης Νικολαΐδης, ο οποίος καθόταν στη θέση 46 του βαγονιού Β3, περιέγραψε ότι η αμαξοστοιχία είχε ξεκινήσει με καθυστέρηση από την Αθήνα, ενώ στο Παλαιοφάρσαλο πραγματοποιήθηκε στάση περίπου μισής ώρας. Στη Λάρισα υπήρξε μεγάλη αποβίβαση και επιβίβαση επιβατών και λίγο αργότερα, περίπου δέκα λεπτά μετά την αναχώρηση, συνέβη η σύγκρουση.

«Είχα το κινητό στα χέρια μου. Ένιωσα ένα δυνατό φρενάρισμα. Κάλυψα το κεφάλι μου. Υπήρχαν τραντάγματα. Ήταν πολύ δυνατό το χτύπημα. Κράτησε δέκα δευτερόλεπτα», κατέθεσε, εξηγώντας ότι το βαγόνι είχε πάρει κλίση και οι αποσκευές είχαν πέσει πάνω στους επιβάτες. Ο ίδιος θυμάται ότι εκείνα τα δευτερόλεπτα πίστεψε πως θα χάσει τη ζωή του. «Το συναίσθημα ότι δεν θα ζήσω, ότι έχω δέκα δευτερόλεπτα να σκεφτώ τους δικούς μου ανθρώπους», ανέφερε.

Στη συνέχεια περιέγραψε τον πυκνό καπνό που εισχώρησε στο βαγόνι. «Ήταν σαν να είσαι σε ένα κλουβί και να σε λούζουν με πυκνό καπνό. Ήταν σαν αυτά που βλέπαμε σε ταινίες. Φοβήθηκα πως δεν θα ζήσω». Αφού διαπίστωσε ότι ο φίλος του Γιώργος ήταν ζωντανός, άναψε τον φακό του κινητού του και κινήθηκε προς το μπροστινό μέρος του βαγονιού. Εκεί αντίκρισε συντρίμμια, φωτιά και βαριά τραυματισμένους ανθρώπους. «Είδα τα χαλάσματα, τα παράτησα όλα. Είδα φωτιά, πήδηξα μέσα. Πήδηξα στα χαλάσματα. Πίστευα πως δεν θα ζήσει κανένας», είπε χαρακτηριστικά.

Κατά την προσπάθειά του να διαφύγει τραυματίστηκε στο γόνατο, το οποίο υπέστη ράγισμα, και στο χέρι. Παράλληλα, όπως κατέθεσε, άγνωστα υγρά έπεσαν πάνω του προκαλώντας του χημικά εγκαύματα. Ο ίδιος δεν μπορούσε να προσδιορίσει την προέλευσή τους, αναφέροντας ως ενδεχόμενα υγρά από συστήματα ψύξης, μπαταρίες ή κάποια άλλη πηγή.

«Μύριζε πολύ καύσιμο ακόμη και στα ρούχα μου»

Ιδιαίτερη βαρύτητα είχε η αναφορά του μάρτυρα στις οσμές που αντιλήφθηκε μετά τη σύγκρουση. «Η μυρωδιά ήταν καμένα σίδερα και πλαστικά. Μύριζε πολύ καύσιμο ακόμη και στα ρούχα μου», κατέθεσε, περιγράφοντας όσα βίωσε στον τόπο της τραγωδίας. Ο Νικολαΐδης κατάφερε να βγει από τα συντρίμμια, σκαρφαλώνοντας στην περιοχή της ένωσης των βαγονιών και πηδώντας στο χωράφι. Όπως περιέγραψε, αντίκρισε εικόνες που έμοιαζαν με εμπόλεμη ζώνη. «Είχαν μέλη κομμένα. Είχαν αιμορραγίες. Κάποιοι ζητούσαν βοήθεια. Ήταν μια κατάσταση που βλέπεις σε πόλεμο».

Ο ίδιος αντιμετώπιζε σοβαρό πρόβλημα στην όρασή του, καθώς τα μάτια του έκαιγαν και φοβόταν ότι είχε υποστεί ανεπανόρθωτη βλάβη. Μέσα στον πανικό ζήτησε από τον φίλο του να ουρήσει στα χέρια του, ώστε να ρίξει τα ούρα στα μάτια του, πιστεύοντας ότι με αυτόν τον τρόπο θα μπορούσε να τα προστατεύσει. Στο νοσοκομείο υποβλήθηκε σε εκτεταμένες πλύσεις με φυσιολογικό ορό. Η οφθαλμίατρος, όπως κατέθεσε, του εξήγησε ότι θα χρειάζονταν δύο ημέρες για να διαπιστωθεί η έκταση της βλάβης. «Με σκότωσε ψυχολογικά», ανέφερε. Για δύο ημέρες δεν μπορούσε να δει, ενώ χρειάστηκε περίπου ένας μήνας για να επανέλθει η όρασή του σε ποσοστό 90%. Κατά την εξέταση του μάρτυρα, η πρόεδρος του δικαστηρίου χρησιμοποίησε φωτογραφικό υλικό, ζητώντας του να υποδείξει το σημείο από το οποίο κατάφερε να πηδήξει έξω από το βαγόνι.

Γεώργιος Λαζαρίδης: «Ήταν η πρώτη φορά που ανέβηκα σε τρένο»

Εξίσου συγκλονιστική ήταν η κατάθεση του Γεωργίου Λαζαρίδη, ο οποίος ταξίδευε μαζί με τον Ιωάννη Νικολαΐδη στο βαγόνι Β3. Όπως είπε, ήταν η πρώτη φορά στη ζωή του που επέβαινε σε τρένο. Οι δύο φίλοι είχαν ταξιδέψει στην Αθήνα για να επισκεφθούν μία φίλη τους που πραγματοποιούσε μεταπτυχιακές σπουδές. «Είμαι και εγώ κομμάτι αυτής της τραγωδίας», ανέφερε ξεκινώντας την κατάθεσή του.

Ο μάρτυρας περιέγραψε ότι υπήρχαν καθυστερήσεις στη διαδρομή, ενώ λίγο πριν από τη Λάρισα είχε γίνει σχετική ανακοίνωση. Τη στιγμή της σύγκρουσης παρακολουθούσε βίντεο στο κινητό του, έχοντας σκυμμένο το κεφάλι. «Την ώρα που ξεκίνησε το φρενάρισμα ένιωσα τρομερό χτύπημα. Έτριζαν τα παράθυρα. Κράτησε κάποια δευτερόλεπτα. Ενώ πανικοβλήθηκα, δεχόμαστε το πιο δυνατό χτύπημα που έχει νιώσει άνθρωπος», κατέθεσε.

Από τη σφοδρότητα της σύγκρουσης χτύπησε το κεφάλι του μπροστά και πίσω, με αποτέλεσμα να αιμορραγεί. Το βαγόνι βυθίστηκε στο σκοτάδι, ενώ καπνός και έντονη οσμή εισχώρησαν στον χώρο. «Δεν ξέραμε αν ήταν όνειρο ή πραγματικότητα. Θυμάμαι φωνές και τσιρίδες. Έγερνε το βαγόνι και είδα μια άμορφη μάζα. Ένιωσα πολύ τυχερός που δεν μας έκοψαν οι λαμαρίνες», είπε, περιγράφοντας την εικόνα του διαλυμένου βαγονιού. Οι δύο φίλοι άναψαν τους φακούς των κινητών τους για να μπορέσουν να προσανατολιστούν. Ο Νικολαΐδης κινήθηκε προς τα μπροστά, ενώ ο Λαζαρίδης προσπάθησε να βρει τρόπο διαφυγής.

«Μια γυναίκα ήταν αγκαλιασμένη με τα σίδερα και μου ζητούσε βοήθεια»

Μία από τις πιο οδυνηρές στιγμές της κατάθεσής του ήταν όταν αναφέρθηκε σε μία γυναίκα που αντίκρισε εγκλωβισμένη στα συντρίμμια. «Προχωράω λίγο μπροστά και βλέπω μια κυρία η οποία ήταν αγκαλιασμένη με σίδερα. Μου ζήτησε βοήθεια και της είπα πως δεν μπορώ. Φοβόμουν πως δεν θα βγούμε ζωντανοί», περιέγραψε.

Ο ίδιος κατάφερε να διαφύγει από παράθυρο του βαγονιού, αφού έσπασε το τζάμι με κάθισμα. Πήδηξε στο έδαφος και άρχισε να απομακρύνεται προς τα χωράφια, έχοντας πίσω του τη φωτιά. «Φώναζα δυνατά “Γιάννη, Γιάννη”. Πίσω μου έβλεπα φωτιά», ανέφερε. Όταν απομακρύνθηκε, άκουσε τον φίλο του να φωνάζει ότι καίγονταν τα μάτια του. Προσπάθησαν να βρουν νερό, χωρίς αποτέλεσμα.

Ο Λαζαρίδης περιέγραψε επίσης ότι πλησίασε στο δεύτερο βαγόνι, όπου δύο κοπέλες βρίσκονταν πάνω στην οροφή και ζητούσαν βοήθεια. Όπως κατέθεσε, οι δύο γυναίκες κατάφεραν να κατέβουν και να σωθούν, ενώ εκείνος επέστρεψε στον φίλο του. Στον τόπο της τραγωδίας άρχισαν να συγκεντρώνονται περισσότεροι επιζώντες, αρκετοί από τους οποίους ήταν τραυματισμένοι. Ο μάρτυρας τηλεφώνησε στο 100 και στο 112, ενώ θυμάται έναν άνδρα που αιμορραγούσε έντονα και έτρεμε. Επιβεβαίωσε μάλιστα και το περιστατικό που είχε προηγουμένως περιγράψει ο Νικολαΐδης, όταν ο τελευταίος τού ζήτησε να ουρήσει προκειμένου να χρησιμοποιήσει τα ούρα στο πρόσωπό του, εξαιτίας του έντονου καψίματος που αισθανόταν.

«Ούτε στους εφιάλτες δεν βλέπεις τέτοια πράγματα»

Ο Γεώργιος Λαζαρίδης αναφέρθηκε και στην άφιξη των πρώτων πυροσβεστικών δυνάμεων, οι οποίες, σύμφωνα με την περιγραφή του, χρησιμοποίησαν σχοινιά για να βοηθήσουν τους επιζώντες να ανέβουν από το σημείο της σύγκρουσης. Όταν έφτασε στο σημείο όπου βρίσκονταν πυροσβέστες και ασθενοφόρα, διαπίστωσε ότι ο άνδρας που είχε προηγουμένως δει να αιμορραγεί είχε λιποθυμήσει. «Το μυαλό μου ήταν να βοηθηθούν αυτοί που ήταν πιο τραυματισμένοι», ανέφερε.

Στη συνέχεια, όπως κατέθεσε, αστυνομικός τούς υπέδειξε να επιβιβαστούν σε λεωφορείο με προορισμό τη Θεσσαλονίκη. Μεταφέρθηκαν στο νοσοκομείο «Γεννηματάς», όπου υποβλήθηκε σε ακτινολογικό έλεγχο στον αυχένα, ενώ την επόμενη ημέρα έλαβε οδηγίες για την επιστροφή του.

Ο μάρτυρας περιέγραψε και τις μακροχρόνιες συνέπειες που είχε το δυστύχημα στη ζωή του. Όπως είπε, συμμετείχε σε ομάδα ψυχολογικής υποστήριξης επιζώντων στο ΑΧΕΠΑ και συνέχισε την ψυχική και σωματική αποκατάστασή του. «Είναι πάρα πολύ βαρύ αυτό που νιώσαμε. Ούτε στους εφιάλτες δεν βλέπεις τέτοια πράγματα. Νιώθω μια ταραχή μέσα μου όταν συζητάω αυτό», κατέθεσε, προσθέτοντας ότι μετά το δυστύχημα παρουσίασε αυξημένο άγχος και ορισμένες αρρυθμίες. Ιδιαίτερη αναφορά έκανε και στη φωτιά που αντίκρισε μετά τη σύγκρουση, διευκρινίζοντας ότι την είδε τόσο όταν σηκώθηκε μέσα από το βαγόνι όσο και περίπου 10 με 15 λεπτά αργότερα, όταν είχε καταφέρει να βγει έξω.

Πανό από αλληλέγγυους της Χαλκιδικής μετά την ολοκλήρωση της συνεδρίασης

Με την ολοκλήρωση της ακροαματικής διαδικασίας, στο Γαιόπολις εμφανίστηκαν αλληλέγγυοι που είχαν μεταβεί στη Λάρισα από τη Χαλκιδική, εκφράζοντας τη συμπαράστασή τους στον αγώνα για δικαιοσύνη σχετικά με την τραγωδία των Τεμπών. Οι συγκεντρωμένοι ανάρτησαν πανό με το σύνθημα «Από τα Τέμπη μέχρι τις Σκουριές, θυσία για τα κέρδη γίνονται οι ζωές», συνδέοντας συμβολικά τη σιδηροδρομική τραγωδία με τον αγώνα που έχει αναπτυχθεί στη Χαλκιδική γύρω από τη μεταλλευτική δραστηριότητα στις Σκουριές.

Η δίκη συνεχίζεται την Πέμπτη 19 Νοεμβρίου, με προγραμματισμένες τις καταθέσεις των Σταυρούλας Καψάλη, Κυριάκου Μπουσνάκη, Αντώνιου Σαράπη, Αδαμάντιου Διαμαντή Προεστού, Ευδοκίας Τσαπάρη, Καλλιόπης Παναγιωτίδου, Βασίλειου Μηνά, Αικατερίνης Μηνά και Αικατερίνης Αντωνοπούλου, ενώ συνεδρίαση προβλέπεται και για την Παρασκευή 20 Νοεμβρίου.

Ασλανίδης: «Προσβολή στους νεκρούς οι καθυστερήσεις στη δίκη – Συνεχίζεται ο εμπαιγμός με τις εκταφές»

Σφοδρή κριτική για τον τρόπο διεξαγωγής της δίκης, τις καθυστερήσεις στην ακροαματική διαδικασία και τους χειρισμούς γύρω από το ζήτημα των εκταφών άσκησε μετά το τέλος της συνεδρίασης ο πρόεδρος του Συλλόγου Συγγενών Θυμάτων Τεμπών, Παύλος Ασλανίδης, απευθύνοντας παράλληλα έκκληση στην ελληνική κοινωνία να στηρίξει τον αγώνα των οικογενειών για την πλήρη διαλεύκανση της τραγωδίας. «Σήμερα το δικαστήριο, δυστυχώς, ήταν μια παρωδία. Ήταν επτά μάρτυρες να καταθέσουν, που ήταν και επιβαίνοντες στο τρένο, και ήρθαν μόνο οι δύο. Κάνουμε χιλιόμετρα για να ερχόμαστε, από Θεσσαλονίκη, από Αθήνα, και δεν είναι δυνατόν το δικαστήριο να κρατάει μόνο τρεις ώρες», ανέφερε χαρακτηριστικά, ζητώντας καλύτερο συντονισμό από την πρόεδρο και τους δικηγόρους, ώστε να μη χάνονται πολύτιμες δικάσιμοι.

Ο κ. Ασλανίδης επισήμανε ότι βρίσκονται σε εξέλιξη και άλλες δικαστικές διαδικασίες που σχετίζονται με την υπόθεση των Τεμπών, ενώ αναμένονται και νέες, γεγονός που, όπως υποστήριξε, καθιστά επιτακτική την ανάγκη συντονισμού. «Το βλέπω και ως προσβολή στους νεκρούς αυτό που γίνεται, που υπάρχουν αυτές οι καθυστερήσεις», δήλωσε. Ιδιαίτερη αναφορά έκανε στο αίτημα που έχει καταθέσει η οικογένειά του, με τη συμμετοχή περίπου 12 ακόμη οικογενειών, σχετικά με 250 οστά που, σύμφωνα με τον ίδιο, παραμένουν αταυτοποίητα. Όπως γνωστοποίησε, η εισαγγελική πρόταση επί του συγκεκριμένου αιτήματος αναμένεται την 1η Δεκεμβρίου.

Παράλληλα, εξαπέλυσε σφοδρά πυρά για τους χειρισμούς γύρω από τις εκταφές των θυμάτων, υποστηρίζοντας ότι εξακολουθούν να υπάρχουν προσκόμματα παρά το γεγονός ότι, όπως ανέφερε, έχει βρεθεί κατάλληλο εργαστήριο και έχει εξεταστεί το οικονομικό σκέλος. Κατηγόρησε την κ. Παπαϊωάννου ότι επανέρχεται με επαναλαμβανόμενα ερωτήματα και χαρακτήρισε «κατάπτυστη» πρόσφατη παραγγελία της, εκφράζοντας την έντονη αγανάκτησή του για τη συνεχιζόμενη καθυστέρηση. Ο πρόεδρος του Συλλόγου στράφηκε και κατά της αντιπολίτευσης, υποστηρίζοντας ότι δεν επιδεικνύει το απαιτούμενο ενδιαφέρον για το ζήτημα. «Συναντήθηκα και με ανθρώπους της αντιπολίτευσης, δεν ασχολούνται καν με το θέμα. Είναι απαράδεκτοι όλοι τους», δήλωσε. Απευθύνοντας έκκληση προς την κοινωνία, ανέφερε χαρακτηριστικά ότι πρέπει να διεκδικηθούν οι εκταφές «για να μάθουμε από τι πεθάνανε και αν μας δώσαν αυτά που μας λένε ότι μας δώσανε. Να ησυχάσουμε κι εμείς και να ησυχάσουν και οι ψυχές των ανθρώπων μας».

Νωρίτερα, ο κ. Ασλανίδης ευχαρίστησε τους πολίτες που ταξίδεψαν από τη Χαλκιδική για να εκφράσουν τη συμπαράστασή τους, αναφερόμενος στον αγώνα τους για το περιβάλλον στην περιοχή της Ιερισσού. Ευχαρίστησε επίσης τους δημοσιογράφους που καλύπτουν τη δίκη, επισημαίνοντας την ανάγκη κατασκευής στεγάστρου έξω από το δικαστήριο, καθώς πλησιάζει ο χειμώνας και οι εκπρόσωποι των μέσων ενημέρωσης παραμένουν εκτεθειμένοι στις καιρικές συνθήκες.

onlarissa.gr

Facebook
Twitter
Email
Sponsored