Γράφει ο
Αθανάσιος Γ. Δημητρίου
Υποψήφιος Διδάκτορας Εκκλησιαστικής Ιστορίας
ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ ΣΥΛΛΑΣ
Πρωτοψάλτης Ιερού Ναού Αγίου Νικολάου Τρικάλων
Αγαπητοί αναγνώστες γράφοντας αυτές τις γραμμές παρακαλώ και προσκαλώ τους παλαιότερους να ανασύρουν από το συρτάρι των αναμνήσεων τους και τους νεότερους να βάλουν την φαντασία τους ώστε να κάνουμε όλοι μαζί ένα νοερό ταξίδι πίσω στο χρόνο.
Θα προσπαθήσω να επαναφέρω στο προσκήνιο μια ολοκληρωμένη Ιεροψαλτική προσωπικότητα. Ένα εξαιρετικό μοναδικό, ανεπανάληπτο, φωνητικό Ιεροψαλτικό μετέωρο. Ένα μετέωρο, που είχε κατανύξει λατρευτικά μία και πλέον γενεά. Ένα ταλαντούχο που η Ιεροψαλτική του δεινότητα τον ανέδειξε και τον επέβαλε όχι μόνο στα Τρίκαλα αλλά εκτός, όπως θα δούμε στην συνέχεια.
Η μεγάλη φήμη του είχε ξεπεράσει τα στενά όρια του νομού μας. Όσοι όμως δεν είχαμε την ευτυχία να ακούσουμε τον Δημήτριο Σύλλα να ψάλλει, ας επιστρατεύσουμε την γόνιμη φαντασία μας, ας παραδοθούμε στο θάμβος του οραματισμού και στη λειτουργία της συνειδήσεως μας.
Θα μας πεί ο Γυμνασιάρχης Βασίλης Καλυβιώτης: Ο θρυλικός πρωτοψάλτης του Αγίου Νικολάου Δημήτριος Σύλλας είχε μεταλλική, τερπνή, ηχηρή φωνή`, όταν άνοιγε το στόμα για να ψάλλει, άνοιγαν οι καρδιές και οι ψυχές των πιστών. ήταν γεννημένος για να υμνεί και να δοξολογεί τον πλάστη των όλων. Η ψαλμωδία του ήταν για το αυτί του ακροατή ένα περιβόλι θεϊκής μουσικής. Ένα φωνητικό θαύμα θαυμάτων. Ένα άηθες φαινόμενο, ένας καταπληκτικός φωνητικός καταρράκτης. Από τα ιδιάζοντα λαρυγγικά του όργανα, συνεχίζει ο Γυμνασιάρχης, έβγαινε αβίαστα μια φυσική συντριπτική βαθυφωνία μπάσου, όσο και μια καταπληκτική μεταλλική υψηφωνία τενόρου.
Αλλά φυσικά η συνύπαρξη και των δύο δεν μπορούν να συνυπάρχουν στο ίδιο άτομο. Και όμως ο Σύλλας την φυσική αυτήν αντινομία την διέψευσε με τον πλέον παταγώδη τρόπο.
Ο Δημήτριος Σύλλας γεννήθηκε στα Τρίκαλα το έτος 1876 και απεβίωσε το 1939 ήταν μόλις 69 ετών. Ο θάνατός του ήταν ήρεμος σαν ένας πρωινός κύκνος επάνω σε ασάλευτα νερά λίμνης. Πέθανε από συγκοπή καρδιάς στο τέλος της λειτουργίας, επάνω στο αναλόγιο από το εξωκλήσι της μικρής εκκλησίας Αγίας Τριάδος των Αγράφων, 20 Ιουνίου, εορτή του προφήτη Ηλία, ιερουργούντος του αείμνηστου κτήτορα του Ναού, Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτη Θεσσαλιώτιδος και Φαναριοφερσάλων κυρού Ιεζεκιήλ.
Ο Μητροπολίτης Ιωαννίνων μετέπειτα Αρχιεπίσκοπος Αθηνών Σεραφειμ θα πει: Τον αείμνηστον Δημήτριον Σύλλαν επανειλημμένως ηκούσαμεν ψάλλοντα εις τον εν Καρδίτση Ιερόν Ναόν της Ζωοδόχου Πηγής κατά την εορτήν του Ναού. Ομολογούμεν ότι έκτοτε δεν κατορθώσαμεν να ακούσωμεν δεύτερον Ιεροψάλτην με τοιούτον φωνητικόν τάλαντον και με τοιούτον ηγεμονικόν ύφος, εν τε ταις Αθήναις και ταις Επαρχίαις της Επικρατείας ημών.
Εμείς ως ελάχιστο μνημόσυνο δώσαμε- κατά το δυνατόν- μερικά σημάδια της ψαλτικής πορείας του, που αποτέλεσε ένα ανεπανάληπτο φωνητικό Ιεροψαλτικό θαύμα. Κατόπιν προτάσεως του Σωματείου μας ο Δήμος Τρικκαίων θεώρησε «άξιον και δίκαιον» να δώσει το όνομα του Δημητρίου Σύλλα σε μια οδό της πόλεως των Τρικάλων. Μια δε τέτοια αξιέπαινη χειρονομία εκ μέρους του Δήμου, είναι ένα υποδειγματικό διδακτικό ορόσημο για τον μελλοντικό Ιεροψαλτικό κλάδο και τη μαθητική νεότητα της ωραίας πόλης μας.
