Η Μαρκέλλα και η Σύλια δεν είναι απλώς δύο κοπέλες που βοηθούν στις οικογενειακές δουλειές. Είναι δύο διαφορετικές εκφράσεις της ίδιας δύναμης.
Η Μαρκέλλα έχει επιλέξει να ριζώσει. Με τη μονάδα εκτροφής προβάτων φυλής Λακών, αποδεικνύει πως βλέπει την κτηνοτροφία ως ευθύνη και προοπτική. Δεν φοβάται το ξημέρωμα στο μαντρί, ούτε την κούραση της ημέρας. Ξέρει ότι κάθε ζώο, κάθε χωράφι, κάθε απόφαση απαιτεί συνέπεια. Η παρουσία της είναι σταθερή, αποφασιστική. Είναι εκεί — κάθε μέρα.
Η Σύλια, από την άλλη, κινείται ανάμεσα σε δύο κόσμους. Σπουδές στην πόλη και επιστροφή στο χωριό. Δεν απομακρύνθηκε από τη γη της, ούτε την άφησε πίσω. Όταν ανεβαίνει στο τρακτέρ, δεν είναι απλώς μια φοιτήτρια που “βοηθάει”.
Είναι κομμάτι της αγροτικής καθημερινότητας. Η επιλογή της να κρατά επαφή με το χωράφι δείχνει σεβασμό, ταυτότητα και συνείδηση. Κοινό τους σημείο; Δεν ζητούν επιβεβαίωση. Δουλεύουν. Δεν φωνάζουν για το τι κάνουν.
Το αποδεικνύουν. Σε μια κοινωνία που συχνά υποτιμά τον πρωτογενή τομέα και αμφισβητεί τον ρόλο της γυναίκας σε “ανδροκρατούμενα” επαγγέλματα, εκείνες απαντούν με πράξεις. Στο τιμόνι του τρακτέρ. Στο μαντρί. Στο χωράφι.
Δείτε το βίντεο:
Βίντεο: Dimis farmer stories
