Έφυγε η Ελένη Γλύκατζη Αρβελέρ. Έφυγε η αγέρωχη αυτή Γραικιά» που φώτισε με το ακαδημαϊκό της πνεύμα την όσο γοητευτική, άλλο τόσο πολυδαίδαλη ιστορική περίοδο του βυζαντινού ελληνισμού. Υπήρξε η «Άννα η Κομνηνή» της οικουμενικής πανεπιστημιακής χορείας των ελληνικών γραμμάτων, γιατί με τις ακαδημαϊκές της παρακαταθήκες αντιστάθηκε στην ακάθεκτη ροή του χρόνου που παρασύρει «τα πάντα επαναφέροντάς τα στην αρχή τους και σε βυθό αφάνειας καταποντίζει τόσο τα ανάξια λόγου όσο και τα μεγάλα και αξιομνημόνευτα…».
Είχα την ευκαιρία να τη συναντήσω, με τον τότε θεσμικό μου ρόλο, ως Πρόεδρος του ΚΕΘΕΑ, τον Δεκέμβριο του 2021, στο Προεδρικό Μέγαρο, μαζί με τον τότε Πρόεδρο της Βουλής των Ελλήνων και νυν Πρόεδρο της Ελληνικής Δημοκρατίας, Κωνσταντίνο Τασούλα, σε περίοδο που ακόμη φορούσαμε τις μάσκες της Πανδημίας. Ούτε εκείνες -όμως- ούτε «το του χρόνου ρεύματι» μπορούσαν να κρύψουν την ακτινοβολία του φωτοβόλου και αδάμαστου πνεύματος αυτής της μεγάλης Ελληνίδας που έφυγε «…Και ρείθροις δακρύων περιτέγγω τους οφθαλμούς. Φευ των κυμάτων της ζωής της». Αντί άλλου κατευοδίου την αποχαιρετώ με το ποίημα «Ιουστινιανός» από την ποιητική μου συλλογή «Λαβωμένος Ίαμβος» (Εκδόσεις Ιωλκός)
«Τους Βένετους, τους Πράσινους και τροβαδούρους άσημους,
στα σπασμένα βιτρώ παράθυρά μου,
τ’ άστρα απάντησαν στο κάλεσμά μου
και νίκησα τον Σολομώντα,
καθώς περνούσαν οι πιστοί,
στον Βόσπορο να βαπτισθεί, να εξαγνισθεί,
βαριά – βαριά της Ιωνίας Μοίρα,
το Μάρμαρο ή την Πορφύρα,
στ’ άστρα και στους αφρούς κύκνοι λάμνουν,
Ακρίτες Μονομάχοι και Βασιλείς μονάχοι,
που στον Ιππόδρομο μια πόρνη υποδέχεται
κι όλα τα δέχεται,
για τ’ άγρια και τα ξένα κι όσα γυρνούν σ’ εσένα,
των Δαναών τα δώρα και,
Συ νικάς Θεοδώρα.»
Χρίστος Λιάπης
